|
|
door
Dr Jonathan D. Sarfati
Gepubliceerd: 21 August 2007(GMT+10)
Vertaald door Jurgen
Netvlies omgekeerd bedraad?
Eén van de oude koeien die al jarenlang uit de sloot gehaald wordt
door anti-theisten is de bewering dat onze ogen stompzinnig van achter
naar voren zijn bedraad, iets wat geen enkele fatsoenlijke ontwerper
zou toepassen.
De
schreeuwende misotheïst
en
eugeneticus
Clinton R. Dawkins
zegt in zijn beroemde boek, The Blind Watchmaker (de Blinde Horlogemaker), het
volgende:
'Elke ingenieur
zou natuurlijk veronderstellen dat de fotocellen naar het licht gericht
zouden zijn met bedrading die via de achterzijde naar de hersenen toe
leidt. Hij zou lachen bij het idee om de fotocellen van het licht af te
richtten, met bedrading die vertrekt aan de kant waar het meeste licht
binnenkomt.
Maar toch is
dit precies wat het geval is in alle netvliezen van gewervelden.
Inderdaad, wordt elke aansluiting van een fotocel naar voren
teruggeleid, met zijn bedrading aan die zijde die het dichts bij het
licht ligt. De bedrading loopt over het oppervlak van het netvlies naar
een punt waar het door een gat in het netvlies duikt (de zogenaamde
'blinde vlek') om zich bij de oogzenuw aan te sluiten.
Dit betekent
dat het licht niet ongehinderd doorgang heeft naar de fotocellen, maar
een bos van verbindende draden moet passeren, wat vermoedelijk zal
leiden tot enig lichtverlies en vervorming (feitelijk zal er nauwelijks
verlies zijn, maar het is het principe wat ieder weldenkende ingenieur
enigszins tegen de borst stuit).
Ik ken geen duidelijke verklaring voor
deze merkwaardige stand van zaken.
De relevante evolutieperiode ligt al ver achter ons'.
Andere anti-creationisten zoals Kenneth Miller praten hetzelfde soort
argument na
(zie Refuting Evolution 2,
ch. 7: Bad design is evidence of leftovers from evolution?)
Theologie boven wetenschap?
Met al het geklaag over creationisten die theologie gebruiken in plaats van wetenschap, is het vreemd
dat Dawkins een theologisch argument gebruikt in plaats van een wetenschappelijke. D.w.z. hij beweerde
dat een ontwerper niet zoiets als dit zou ontwerpen, in plaats van wetenschappelijk aan te tonen hoe het door evolutie is ontstaan
(zie Rats! een tandeloos argument voor evolutie).
Het komt er dus op neer dat er geen evolutionaire verklaring is.
Dit is niet verwonderlijk - de
computersimulatie die hij aanprijst als bewijs voor evolutie van de ogen
begint met de zenuw achter de licht-gevoelige plek. Het oog van gewervelden heeft de zenuwen aan de voorkant van
de fotoreceptoren, terwijl de evolutionaire benadering niet voorziet in overgangen van achter- naar voorzijde,
met alle overige complexe gecoördineerde veranderingen die zouden moeten
plaatsvinden
1.
Oogartsen geven duidelijkheid
Oogartsen hebben Dawkins argument herhaaldelijk tegengesproken.
Bijvoorbeeld:
George Marshall, de
Sir Jules Thorn Docent
Oogheelkundige Wetenschap, zie in antwoord op Dawkins:
'het idee
dat het oog aan de verkeerde kant bedraad is komt voort uit een gebrek
aan kennis van de oogfunctie en anatomie.'
2
Dr. Marshall legt uit dat de zenuwen niet achter het oog langs konden
gaan, want die ruimte is gereserveerd voor het vaatvlies, dat in de
rijke bloedtoevoer voorziet die nodig is voor de zeer metabolisch
actieve netvlies pigment epiteel (NPE). Dit is noodzakelijk om de
fotoreceptoren te regenereren en om overtollige warmte te absorberen.
Het is dus noodzakelijk voor de zenuwen om aan de voorkant te lopen.
Het is belangrijk op te merken dat het 'superieure' ontwerp van Dawkins
met de zenuwen achter de fotoreceptoren een paar dingen zou vereisen:
-
Het vaatvlies aan de voorkant van het netvlies, maar het
vaatvlies is ondoorzichtig door alle rode bloedcellen, dus dit ontwerp
is net zo nutteloos als een oog met een
bloeding!
-
Fotoreceptoren geheel niet in contact met het NPE en het
vaatvlies. Volgens een andere oogarts, Joseph Calkins, zouden de
fotoreceptoren zich erg langzaam herstellen. Het zou bijvoorbeeld
waarschijnlijk maanden duren voordat we weer veilig in een auto konden
rijden nadat we werden gefotografeerd met een flitslamp.
3
-
Een andere creationistische oogarts, dr. Peter Gurney wees
in een uitvoerig artikel al op het bovenstaande NPE, maar wees ook op
een ander gebruik: het onttrekken van overtollige warmte
4.
Echter, in de fantasiewereld van de evolutionisten is het
vanzelfsprekend om het woord van mede-evolutionisten, die volstrekt
geen kennis hebben van de oogkunde, meer te vertrouwen dan de
creationistische deskundigen in de oogheelkunde.
Het oog werkt goed
Uit de bovenstaande
paragraaf blijkt dat de omgekeerde bedrading nodig
is voor het goed functioneren van de ogen voor de gewervelden, maar dat dit
het directe tegenovergestelde is van wat evolutionisten beweren als
zijnde 'juiste ' bedrading.
Merk op dat wat de evolutionisten beweren eigenlijk teniet gedaan wordt
door hun eigen beoordeling van de pijlinktvis ogen, die (volgens de
evolutionisten zelf) ondanks het feit dat ze 'correct bedraad' zijn
niet zo goed zien als gewervelde ogen.
5
6
Het is ook interessant dat van iedereen met goede ogen gezegd wordt dat
ze 'ogen als een havik' hebben, die ook
naar voren bedraad zijn. Er
wordt nooit gezegt dat iemand de ogen van een inktvis heeft.
Het uitstekende zicht dat deze 'verkeerd bedrade' ogen opleveren maakt
het bezwaar van Dawkins al gelijk absurd. Zeker als iets goed werkt, is
het vreemd om te beginnen over een vermeende constructiefout. Toch werd
de exacte reden voor de uitstekende werking van het oog pas dit jaar (2007)
ontdekt, zoals hieronder zal worden aangetoond.
Optische vezelplaat
De bewering van Dawkins dat de zenuwen het licht in de weg zit is
ontkracht door de uitkomst van een recent onderzoek van wetenschappers
verbonden aan de Universiteit van Leipzig.
Zij toonden aan dat het oog van gewervelden een ingenieuze eigenschap
heeft waarmee zelfs het geringste nadeel van zenuwen voor de
lichtreceptoren wordt overwonnen.
7
Het licht wordt verzameld en door het zenuwnetwerk geleid naar de
receptoren via de Müllercellen, die zich gedragen als optische vezels.
Elke kegelcel heeft één Müllercel die het licht tot zich leidt, terwijl
meerdere staafjes dezelfde Müllercel kunnen delen.
De Müller cellen werken bijna precies zoals een optische vezelplaat die
optische ingenieurs kunnen gebruiken
|
PNAS 104(20):8287-8292, 15 Mei 2007
De gliale cellen van Müller die het licht
transporteren door het omgekeerde netvlies van gewervelden, gedragen
zich als levende optische vezels. Met hun trechtervormige uiteinde,
verzamelen de Müller cellen het licht aan het netvliesoppervlakte en
leiden het naar fotoreceptor cellen aan de tegenoverliggende zijde. De
beelden worden dus overgebracht door het optisch vervormend weefsel.
Klik
hier
voor een grotere afbeelding
|
om een beeld met weinig vervorming te verzenden zonder gebruik van een lens.
De cellen hebben zelfs de juiste brekingsindex variatie voor 'beeldoverdracht met minimale vervorming en verlies
door het netvlies van gewervelden'.
Inderdaad, Müller-cellen zijn zelfs beter dan optische vezels, want ze
zijn trechtervormig, die verzamelen meer licht voor de receptoren.
De brede toegangen tot Müller cellen bedekken het gehele oppervlak van
het netvlies en verzamelen zo de maximale hoeveelheid licht.
Eén van de leden uit de onderzoeksgroep, Andreas Reichenbach, gaf het
volgende commentaar:
'De natuur is zo slim. Dit betekent dat er genoeg ruimte in het oog is voor alle
neuronen en synapsen en dergelijke, maar nog steeds kunnen de Müller
cellen maximaal licht vastleggen en doorgeven.'
8
Conclusie
Niet alleen is de omgekeerde bedrading van onze ogen een goed ontwerp
en noodzakelijk voor de goede werking het wordt ook nog eens
gecoördineerd met een ingenieus optische vezelplaat.
Dus het oog van gewervelden heeft het voordeel van een rijke
bloedtoevoer achter de receptoren zonder het nadeel van de zenuwen die
het licht tegenhouden. De geweldige samenwerking tussen de onderdelen
verwijst naar een
groot ontwerper
terwijl het een raadsel is voor evolutionisten.
Referenties
-
Vij Sodera points this out in
One Small Speck to Man: The Evolution Myth
, Vija Sodera Productions, West Sussex, United Kingdom, pp. 292-302, 2003.
Terug naar de tekst.
-
Marshall, G. (interviewee),
An eye for creation,
Creation
18:19-21, 1996;[www.creation.com/marshall].
Terug naar de tekst.
-
Calkins, J.L., 1992. Design in the Human Eye.
Bible-Science News
, January, pp. 6-8.
Terug naar de tekst.
-
Gurney, P.,
Is our 'inverted' retina really 'bad design'?
Journal of Creation
13(1):37-44, 1999; [creation.com/retina].
Terug naar de tekst.
-
Inktvisogen zijn in het echt een samengesteld oog met één enekele lens en de
samenstelling is veel eenvoudiger dan het oog van een gewervelde, Budelmann,
B.U., Cephalopod sense organs, nerves and brain, 1994. In Pörtner, H.O.,
O'Dor, R.J. and Macmillan, D.L., ed.,
Physiology of cephalopod molluscs: lifestyle and performance adaptations
, Gordon and Breach, Basel, Switzerland, p. 15, 1994.
Terug naar de tekst.
-
Over de ogen van de pijlinktvis wordt gezegd dat het slechts
'de ogen van lagere gewervelden benaderd qua efficiëntie.' Mollusks,
Encyclopædia Britannica
24:296-322, 15th ed., 1992; quote on p. 321.
Terug naar de tekst.
-
Franze
et al.,
Müller cells are living optical fibers in the vertebrate retina,
Proc. National Academy of Sciences
USA 104(20):8287-8292, 15 May 2007 | 10.1073/pnas.0611180104, published online before print 7 May 2007; [www.pnas.org/cgi/content/abstract/0611180104v1].
Terug naar de tekst.
-
Sheriff, L.,
Living optical fibres found in the eye: Moving light past all those synapses
, The Register,
1 May 2007; [www.theregister.co.uk/2007/05/01/eye_eye/].
Terug naar de tekst.
Dit artikel is overgenomen van Creation Ministries International
De originele tekst is via deze link te bekijken:
http://creation.com/fibre-optics-in-eye-demolish-atheistic-bad-design-argument
Terug naar boven
|
Mission Community
Seminar deel 1
2010-2012 Apologeet.nl All rights reserved. Site and template created by Jurgen