Apologeet.nl

Als christen krijg ik regelmatig dezelfde vraag:

"Geloof jij echt dat de aarde nog maar een paar duizend jaar oud is?"

En als ik "ja" antwoord, volgt vaak direct de volgende reactie:

"Maar de wetenschap heeft evolutie toch allang bewezen?"

Dat is een eerlijke vraag.

Sterker nog, toen ik christen werd, dacht ik zelf ook dat evolutie en een miljarden oude aarde wetenschappelijk bewezen waren. Ik had het gevoel dat ik voor een keuze stond: óf je accepteert de wetenschap, óf je gelooft de Bijbel.

Maar toen besloot ik mij er echt in te verdiepen.

Ik heb boeken gelezen. Ik heb seminars gevolgd. Ik heb argumenten van beide kanten bestudeerd. En hoe meer ik onderzocht, hoe sterker mijn overtuiging werd dat de discussie helemaal niet zo eenvoudig is als vaak wordt voorgesteld.

Vandaag wil ik uitleggen waarom.

Mijn uitgangspunt is niet geologie

Laat ik beginnen met iets belangrijks.

Mijn geloof in een jonge aarde begint niet bij fossielen.

Niet bij dinosauriërs.

Niet bij koolstofdateringen.

Niet bij aardlagen.

Mijn uitgangspunt is Jezus Christus.

Als Jezus werkelijk is opgestaan uit de dood, dan is Hij meer dan zomaar een religieuze leraar. Dan is Hij de Zoon van God. En als dat waar is, dan vertrouw ik Zijn woorden meer dan de conclusies van mensen, hoe intelligent die mensen ook mogen zijn. (1 Korinthe 15:3-8; Romeinen 1:4; Johannes 20:24-29)

Dat betekent niet dat wetenschap onbelangrijk is.

Integendeel.

Maar wetenschap is mensenwerk.

En mensen kunnen zich vergissen.

Jezus geloofde Genesis

Wat mij altijd verbaast, is dat veel christenen zonder moeite zeggen: "Jezus is mijn Heer."

Maar zodra Genesis wordt besproken, zeggen ze ineens: "Daar moeten we Jezus niet letterlijk nemen."

Lees de evangeliën eens zorgvuldig.

Jezus verwijst naar Adam en Eva als echte mensen. (Mattheüs 19:4-6; Markus 10:6-9)

Hij baseert Zijn onderwijs over het huwelijk op de schepping. (Mattheüs 19:4-6; Markus 10:6-9; Genesis 1:27; Genesis 2:24)

Hij spreekt over Abel alsof hij werkelijk heeft geleefd. (Mattheüs 23:35; Lukas 11:51)

Hij vergelijkt Zijn wederkomst met de dagen van Noach. (Mattheüs 24:37-39; Lukas 17:26-27)

Hij behandelt Genesis nergens als een symbolisch verhaal of een mythe. (Johannes 5:46-47; Mattheüs 19:4-6; Mattheüs 24:37-39)

En dat brengt mij bij een belangrijke vraag. Als Jezus Genesis serieus neemt… waarom zouden wij dat dan niet doen?

Die vraag heeft mijn leven veranderd. Sterker nog… Als Jezus zich vergiste over Adam en Eva… hoe weten we dan dat Hij Zich niet vergiste over de oorsprong van de zonde? (Romeinen 5:12-19)

Of over vergeving? (Markus 2:5-12; Efeze 1:7)

Of over de hemel? (Johannes 14:1-3)

Of over het eeuwige leven? (Johannes 3:16; Johannes 5:24)

Voor mij staat of valt uiteindelijk alles met de betrouwbaarheid van Christus. (Johannes 14:6; Johannes 17:17)

Heeft scheppingsleer eigenlijk wel argumenten?

Creationisten zijn mensen die geloven dat God de aarde en alles daarop gemaakt heeft. (Genesis 1:1; Exodus 20:11; Hebreeën 11:3)

Vaak wordt gedaan alsof creationisten alleen maar zeggen: "De Bijbel zegt het, dus klaar."

Maar dat is simpelweg niet waar. Er zijn wetenschappers, biologen, geologen en natuurkundigen die vanuit een creationistisch wereldbeeld serieus onderzoek doen.

Ook in Nederland zijn er wetenschappers die vanuit een creationistisch wereldbeeld serieus onderzoek doen.

En hoewel je het niet met hun conclusies eens hoeft te zijn, kun je moeilijk volhouden dat er geen argumenten zijn. Er zijn complete boeken geschreven over deze onderwerpen. Ik kan in deze video onmogelijk alles behandelen, maar laat me een paar voorbeelden noemen.

Neem bijvoorbeeld de aardlagen.

Over de hele wereld vinden we gigantische sedimentlagen die zich over enorme afstanden uitstrekken. Creationisten zien daarin aanwijzingen voor een wereldwijde catastrofale gebeurtenis, zoals de zondvloed. (Genesis 6-9; 2 Petrus 3:5-6)

Of denk aan enorme fossielenkerkhoven waarin miljoenen dieren snel begraven lijken te zijn.

Ook dat past volgens creationisten beter bij een plotselinge ramp, dan bij miljoenen jaren van langzame processen, waarin dode dieren normaal gesproken allang zouden zijn weggerot. (Genesis 7-8)

Dan is er de fine-tuning van het universum.

De natuurconstanten lijken ongelooflijk precies afgesteld. Als de zwaartekracht, de sterke kernkracht of andere fundamentele constanten ook maar minimaal anders waren geweest, zou complex leven onmogelijk zijn geweest. (Psalm 19:2; Romeinen 1:20; Jesaja 40:26)

En kijk naar de biologie.

Binnen soorten zien we enorme variatie. Honden bestaan in honderden rassen. Duiven kennen talloze varianten. Maar ondanks al die variatie blijven honden honden. En duiven blijven duiven.

Juist die duidelijke begrenzingen passen uitstekend bij het scheppingsmodel. (Genesis 1:11-12; Genesis 1:21; Genesis 1:24-25 – "naar zijn aard")

Waarom ik voorzichtig ben met "de wetenschap heeft het bewezen"

Nog een reden waarom ik creationist ben, is dat ik heb gezien hoe vaak zogenaamde "onomstotelijke bewijzen" later weer werden aangepast.

Dat betekent niet dat de wetenschap onbetrouwbaar is. Integendeel. Juist een goede wetenschap corrigeert zichzelf. Maar dat betekent óók dat we voorzichtig moeten zijn wanneer iemand zegt: "De discussie is voorbij." (1 Thessalonicenzen 5:21; Spreuken 18:17)

In de geschiedenis zijn er meerdere voorbeelden.

Neem de embryo-tekeningen van Ernst Haeckel.

Generaties scholieren kregen deze afbeeldingen te zien als bewijs dat embryo’s dezelfde evolutionaire geschiedenis doorlopen. Later bleek dat de tekeningen op belangrijke punten waren overdreven of aangepast.

Of neem zogenaamde rudimentaire organen.

Jarenlang werd gezegd dat bepaalde lichaamsdelen nutteloze overblijfselen van onze evolutionaire geschiedenis waren. Maar na verloop van tijd bleken verschillende van die organen wel degelijk functies te hebben.

Denk ook aan junk-DNA.

Ooit werd veel niet-coderend DNA afgeschilderd als nutteloze evolutionaire ballast. In de afgelopen decennia zijn voor steeds meer delen van dat DNA functies ontdekt.

De Nederlandse moleculair bioloog Peter Borger stelde al vroeg dat zogenaamd junk-DNA juist belangrijke functies vervult en daarom beter past bij ontwerp dan bij een verzameling evolutionaire restanten. Ook hier bleek de werkelijkheid veel complexer dan jarenlang werd aangenomen. (Psalm 139:13-16)

Nog een Nederlands voorbeeld.

Over de hele wereld vinden we gigantische sedimentlagen die zich over enorme afstanden uitstrekken. Creationisten zien daarin aanwijzingen voor een wereldwijde catastrofale gebeurtenis, zoals de zondvloed. Je hoeft daarvoor niet eens naar de Grand Canyon. Zelfs onder Groningen liggen enorme zoutkoepels. Geoloog Stef Heerema heeft onderzocht hoe die zijn ontstaan en komt tot heel andere conclusies dan het gangbare miljoenenjarenmodel. Voor zover ik heb kunnen nagaan, is zijn model nog niet inhoudelijk weerlegd. (Genesis 6-9; 2 Petrus 3:5-6)

Mijn punt is niet dat je het met Peter Borger of Stef Heerema eens móét zijn. Mijn punt is dat creationisme meer is dan ‘de Bijbel zegt het’. Er zijn onderzoekers die vanuit een creationistisch wereldbeeld concrete, toetsbare modellen ontwikkelen en publiceren.

Denk ook eens aan het fossiel Ida.

Toen Ida in 2009 werd gepresenteerd, werd het wereldwijd aangekondigd als dé ‘missing link’ tussen primitieve primaten en de mens. Sommige media suggereerden zelfs dat deze vondst creationisme definitief onderuit zou halen.

Maar later concludeerden veel onderzoekers dat Ida helemaal geen menselijke voorouder was, maar een uitgestorven lemuurachtige primaat. Opnieuw bleek dat de eerste mediaclaims veel stelliger waren dan de wetenschappelijke conclusies die uiteindelijk overeind bleven.

Mijn punt is niet dat de evolutietheorie daarmee weerlegd is. Mijn punt is veel eenvoudiger. Door de geschiedenis heen zijn er herhaaldelijk argumenten gepresenteerd als hét definitieve bewijs.

En later bleek de werkelijkheid ingewikkelder te zijn.

En dit zijn nog maar een paar voorbeelden. Daarom ben ik voorzichtig wanneer iemand zegt: "De wetenschap heeft het definitief bewezen." (Prediker 1:9; 1 Thessalonicenzen 5:21)

Waar draait het uiteindelijk om?

Voor mij draait deze discussie uiteindelijk niet om de vraag hoeveel sedimentlagen er zijn. Of hoeveel fossielen we hebben. Of welke dateringstechniek het beste werkt.

Voor al deze onderwerpen zijn creationistische weerleggingen en alternatieve modellen gepubliceerd.

De afstand van de sterren.

Zogenaamde overgangsvormen.

De vorming van kristallen.

Aardlagen.

Radioactieve datering.

Voor al deze waarnemingen bestaan modellen die volgens creationisten juist beter passen binnen een jonge aarde dan binnen een oude aarde. Maar uiteindelijk gaan al deze onderwerpen over het verleden. Dat noemen we historische wetenschap. Niemand was erbij toen het heelal ontstond. Niemand was erbij toen de eerste levensvormen verschenen. (Job 38:1-7)

We interpreteren de gegevens altijd vanuit een bepaald raamwerk.

Veel wetenschappers werken vanuit methodologisch naturalisme. Dat betekent dat zij verklaringen zoeken binnen natuurlijke processen, zonder een bovennatuurlijke Schepper als verklaring in hun denken mee te nemen. Creationisten vertrekken vanuit een ander uitgangspunt: dat Gods openbaring in de Bijbel betrouwbare informatie geeft over het verleden. Daardoor kunnen dezelfde gegevens verschillend worden geïnterpreteerd. (Hebreeën 11:3; Psalm 33:6-9; 2 Timotheüs 3:16-17)

Er is nog een reden waarom dit voor mij belangrijk is.

Als miljoenen jaren van dood, ziekte en lijden al bestonden vóór Adam zondigde, dan is de dood niet het gevolg van de zonde, maar onderdeel van Gods oorspronkelijke, "zeer goede" schepping. (Genesis 1:31)

Maar de Bijbel leert juist dat de dood een vijand is die door de zonde de wereld is binnengekomen en door Christus is overwonnen. (Romeinen 5:12; 1 Korinthe 15:21-22; 1 Korinthe 15:26)

Daarom raakt deze discussie niet alleen de vraag hoe oud de aarde is. Ze raakt ook de kern van het evangelie. (Romeinen 5:12-21)

En daarmee kom ik terug bij de belangrijkste vraag.

Wie vertrouw ik?

Vertrouw ik uiteindelijk veranderende wetenschappelijke modellen?

Of vertrouw ik de Zoon van God? (Spreuken 3:5-7)

Ik geloof dat Jezus de waarheid sprak. (Johannes 14:6)

Ik geloof dat Hij opstond uit de dood. (1 Korinthe 15:3-8)

Ik geloof dat Hij Genesis serieus nam. (Mattheüs 19:4-6; Markus 10:6-9; Mattheüs 24:37-39)

En daarom neem ik Genesis ook serieus. Niet omdat ik bang ben voor wetenschap. Maar omdat ik geloof dat Gods openbaring uiteindelijk betrouwbaarder is dan menselijke conclusies. (2 Timotheüs 3:16-17; Johannes 17:17; Psalm 119:160)

Je hoeft het niet met mij eens te zijn. Maar onderzoek beide kanten eerlijk. Lees niet alleen boeken die vóór evolutie pleiten. Lees ook eens de argumenten van creationisten. Vergelijk ze. Weeg ze. (1 Thessalonicenzen 5:21; Handelingen 17:11)

En stel jezelf vervolgens deze ene vraag:

Als Jezus werkelijk de opgestane Zoon van God is… wat betekent dat dan voor de manier waarop ik Genesis lees? (Johannes 5:46-47)

Voor mij begint de vraag dus niet bij de leeftijd van de aarde. Voor mij begint de vraag bij Jezus Christus. (Kolossenzen 1:15-17; Hebreeën 1:1-3)

Want als Hij werkelijk de Zoon van God is… dan heeft Hij ook gelijk wanneer Hij spreekt over het begin. (Johannes 1:1-3; Kolossenzen 1:16-17)

Gerelateerde artikels

Kan een christen zijn redding verliezen? De ‘Woke-Christen’ Waarom jouw Controle ALTIJD FAALT tegen de HEILIGE GEEST Een baby van 23 weken: redden of aborteren?